yeryüzüne sığamayan

 

ellerim yıldızlara tutunur; geceden seheri muştulayan ninnilerin zafer çığlığını duyduğumda. ben tasviri olmayan topraklara bıraktım güneş bakışlı, kilim nakışlı umut tohumlarımı. gelmeyen yağmura sevdalıyım; bir yağsa her yerden belirecek gökkuşağı…

 

bir kutsal barınakta yaşıyorum aşk dedikleri; teslim oldukça topraklarım genişliyor. divaneler yalnızlık imparatorluğunun destanını yazıyor; bana da candan öte severek yaşamak düşüyor. ben aslında bu dünyada yaşamıyorum; sevgilinin bir nefesiyle uçacağım biliyorum…

 

yeryüzüne sığamayan bir yara bu. kanadıkça şiir ırmağında biter maceramın sonu. yaramı kendim açarım, merhemi kendim yaparım, aşka ben düşerim, her yıkıldığımda ben kalkarım. ben yeryüzüne sığamayanım…

 

✔ küsuratsız pi

yeryüzüne sığamayan
:: paylaş ::

yeryüzüne sığamayan” üzerine 2 düşünce

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

23 − = 14